വീൽചെയർ വീട്ടിലിരിക്കാനുള്ളതല്ല — സമൂഹത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ളതാണ്

വീൽചെയർ വീട്ടിലിരിക്കാനുള്ളതല്ല, സമൂഹത്തിൽ തുല്യമായി സഞ്ചരിക്കാനും പങ്കെടുക്കാനുമുള്ള അവകാശത്തിന്റെ ഉപകരണമാണ് 

ഓൾ കേരള വീൽചെയർ റൈറ്റ്സ് ഫെഡറേഷൻ (AKWRF)

ഒരു വീൽചെയർ കാണുമ്പോൾ നമ്മളിൽ പലരുടെയും മനസ്സിൽ ആദ്യം വരുന്ന ചിന്ത എന്താണ്?

“പരിമിതി.”

“സഹായം ആവശ്യമുള്ള ഒരാൾ.”

“വീട്ടിൽ കഴിയുന്ന ഒരാൾ.”

“പുറത്തേക്ക് പോകാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള ഒരാൾ.”

എന്നാൽ ആ കാഴ്ചപ്പാട് തന്നെ നമ്മൾ മാറ്റേണ്ട സമയമാണിത്.

വീൽചെയർ ഒരു മനുഷ്യനെ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുന്ന ഉപകരണമല്ല.

മറിച്ച്, സമൂഹത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാൻ അവന് സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്ന ഉപകരണമാണ്.

ഒരു മനുഷ്യന് നടക്കാൻ കഴിയാത്ത സാഹചര്യമുണ്ടാകാം. അതുകൊണ്ട് അവന്റെ ജീവിതം വീടിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവസാനിക്കേണ്ടതില്ല.

അവനും പഠിക്കണം.

അവനും ജോലി ചെയ്യണം.

അവനും യാത്ര ചെയ്യണം.

അവനും സുഹൃത്തുക്കളെ കാണണം.

അവനും ആഘോഷങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കണം.

അവനും പൊതുസ്ഥലങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കണം.

അവനും തന്റെ അഭിപ്രായം പറയണം.

അവനും വോട്ട് ചെയ്യണം.

അവനും സമൂഹത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകണം.

അവനും നമ്മളോടൊപ്പം തന്നെ ജീവിക്കണം.

---

വീൽചെയറിനെ പരിഹാസത്തിന്റെ ഉപകരണമാക്കരുത്

കഴിഞ്ഞ  ദിവസങ്ങളിൽ പൊതുസമൂഹത്തിൽ ശ്രദ്ധ നേടിയ ഒരു സംഭവത്തിൽ, ഒരു വ്യക്തിയെ പരിഹസിക്കുന്നതിനായി വീൽചെയർ ഉപയോഗിക്കുകയും “വീട്ടിലിരിക്ക്” എന്ന തരത്തിലുള്ള പരാമർശങ്ങൾ നടത്തുകയും ചെയ്തതായി ദൃശ്യങ്ങൾ പുറത്തുവന്നിരുന്നു.

ഇത് ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിയെയോ രാഷ്ട്രീയ സംഘടനയെയോ മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ട് നടത്തുന്ന വിമർശനമല്ല.

ഒരു സാമൂഹിക മനോഭാവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയാണ്.

ഒരു വ്യക്തിയെ പരിഹസിക്കാൻ വീൽചെയർ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, അറിയാതെയെങ്കിലും ഒരു തെറ്റായ സന്ദേശം സമൂഹത്തിലേക്ക് പോകുന്നു:

“വീൽചെയറിൽ ഇരിക്കുന്നവർ സമൂഹത്തിന്റെ സജീവ ഭാഗമല്ല.”

ഈ ധാരണയാണ് നമ്മൾ തിരുത്തേണ്ടത്.

വീൽചെയർ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരാൾ വീട്ടിലിരിക്കേണ്ട ആളല്ല.

അവൻ സമൂഹത്തിൽ സജീവമായി ഇടപെടേണ്ട വ്യക്തിയാണ്.

അവന്റെ സഞ്ചാരസ്വാതന്ത്ര്യം ഒരു ആഡംബരമല്ല.

അത് അവന്റെ അവകാശമാണ്.

---

പ്രശ്നം വ്യക്തിയുടെ ശരീരത്തിലല്ല; പലപ്പോഴും സമൂഹത്തിന്റെ ഘടനയിലാണ്

ഒരു വീൽചെയർ ഉപയോക്താവിന് ഒരു കെട്ടിടത്തിൽ പ്രവേശിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതിന്റെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്തവും ആ വ്യക്തിയുടെ ശരീരപരമായ അവസ്ഥയ്ക്ക് നൽകാനാകുമോ?

റാമ്പില്ലാത്ത കെട്ടിടം.

ലിഫ്റ്റില്ലാത്ത സ്ഥാപനം.

വീൽചെയർ ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശുചിമുറി.

ഫുട്പാത്തിൽ തടസ്സങ്ങൾ.

വീൽചെയർ കയറാൻ കഴിയാത്ത പൊതുഗതാഗതം.

പ്രവേശന സൗകര്യമില്ലാത്ത വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങൾ.

ഇവയെല്ലാം ഒരു വ്യക്തിയുടെ സഞ്ചാരത്തെ തടയുന്നു.

അപ്പോൾ ചോദ്യം മാറണം.

“അയാൾക്ക് എന്തുകൊണ്ട് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയുന്നില്ല?”

എന്നല്ല.

“അയാൾക്ക് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാത്ത വിധം നമ്മൾ എന്തുകൊണ്ടാണ് സമൂഹത്തെ നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്?”

എന്നായിരിക്കണം.

---

വീട്ടിൽ ഒതുക്കിയിട്ട് പിന്നെ ‘വീട്ടിലിരിക്ക്’ എന്ന് പറയരുത്

നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ ഭിന്നശേഷിക്കാരുടെ സാന്നിധ്യം പല മേഖലകളിലും ഇപ്പോഴും വളരെ കുറവാണ്.

സ്കൂളുകളിൽ കുറവ്.

കോളേജുകളിൽ കുറവ്.

തൊഴിൽസ്ഥലങ്ങളിൽ കുറവ്.

പൊതുഗതാഗതത്തിൽ കുറവ്.

സിനിമാ തിയേറ്ററുകളിൽ കുറവ്.

പാർക്കുകളിലും വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിലും കുറവ്.

പൊതുപരിപാടികളിലും ആഘോഷങ്ങളിലും കുറവ്.

രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലും കുറവ്.

അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയരും:

അവർക്ക് സമൂഹത്തിൽ ഇടമില്ലാത്തതാണോ പ്രശ്നം, അതോ സമൂഹം അവർക്കായി ഇടം ഒരുക്കാത്തതാണോ പ്രശ്നം?

ഒരു വിഭാഗത്തെ പൊതുസമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റിനിർത്തിയ ശേഷം, അവരുടെ സാമൂഹിക അഭാവത്തെ തന്നെ അവരുടെ “പരിമിതി”യായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് നീതിയല്ല.

---

പരിചയമില്ലായ്മയിൽ നിന്നാണ് പല തെറ്റിദ്ധാരണകളും ഉണ്ടാകുന്നത്

ഭിന്നശേഷിക്കാരെക്കുറിച്ച് പല തെറ്റായ ധാരണകളും സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്.

അവർക്ക് എല്ലായ്പ്പോഴും സഹായം വേണം.

അവർക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

അവർക്ക് ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല.

അവർക്ക് പൊതുജീവിതത്തിൽ സജീവമാകാൻ കഴിയില്ല.

അവർക്ക് സ്വതന്ത്രമായി തീരുമാനമെടുക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഇത്തരം ധാരണകൾ പലപ്പോഴും നേരിട്ടുള്ള പരിചയമില്ലായ്മയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.

ഒരു വീൽചെയർ ഉപയോക്താവിനൊപ്പം ഒരുമിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ,

ഒരുമിച്ച് ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ,

ഒരുമിച്ച് യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ,

ഒരുമിച്ച് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ,

ഒരുമിച്ച് ഒരു പരിപാടിയിൽ പങ്കെടുക്കുമ്പോൾ,

നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ മാറുന്നു.

അപ്പോൾ വീൽചെയർ ആദ്യം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്ന വസ്തുവായിരിക്കില്ല.

മുന്നിലുള്ളത് ഒരു മനുഷ്യനാണെന്ന് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയും.

സ്വപ്നങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ.

ആഗ്രഹങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ.

കഴിവുകളുള്ള മനുഷ്യൻ.

അഭിപ്രായങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ.

അവകാശങ്ങളുള്ള മനുഷ്യൻ.

---

ഉൾക്കൊള്ളൽ എന്നത് ക്ഷണപത്രത്തിൽ മാത്രം ഉണ്ടാകേണ്ട വാക്കല്ല

ഒരു പരിപാടിയുടെ പോസ്റ്ററിൽ “എല്ലാവർക്കും സ്വാഗതം” എന്ന് എഴുതുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു പരിപാടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാകില്ല.

വീൽചെയറിൽ വരുന്ന ഒരാൾക്ക് വേദിയിലേക്ക് എത്താൻ കഴിയുമോ?

ഹാളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനാകുമോ?

ശുചിമുറി ഉപയോഗിക്കാനാകുമോ?

തന്റെ വാഹനത്തിൽ നിന്ന് സുരക്ഷിതമായി ഇറങ്ങാനാകുമോ?

പൊതുഗതാഗതം ഉപയോഗിച്ച് അവിടെ എത്താനാകുമോ?

ഇവയ്ക്കെല്ലാം ഉത്തരം “അതെ” ആകുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ഉൾക്കൊള്ളൽ.

ഉൾക്കൊള്ളൽ എന്നത് ഒരു വാക്കല്ല.

അത് ഒരു സംവിധാനമാണ്.

---

കരുണയിൽ നിന്ന് അവകാശത്തിലേക്ക്

ഭിന്നശേഷിക്കാരെ സഹായിക്കുന്നത് നല്ല മനസ്സിന്റെ അടയാളമാണ്.

പക്ഷേ അവരുടെ അവകാശങ്ങളെ കരുണയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാത്രം കാണാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു റാമ്പ് ഒരു ദാനം അല്ല.

ഒരു ആക്സസിബിൾ ശുചിമുറി ഒരു ആനുകൂല്യമല്ല.

പൊതുഗതാഗതത്തിൽ പ്രവേശിക്കാനുള്ള സൗകര്യം ഒരു പ്രത്യേക പരിഗണനയല്ല.

വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള അവസരം ഒരു ഉപകാരം അല്ല.

തൊഴിൽ ലഭിക്കാനുള്ള അവസരം ഒരു ദാനമല്ല.

ഇവയെല്ലാം തുല്യ അവകാശത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.

ഭിന്നശേഷിക്കാരെ “സഹായിക്കേണ്ടവർ” എന്ന ഒറ്റ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് മാറ്റി, “അവകാശങ്ങളുള്ള പൗരന്മാർ” എന്ന നിലയിൽ സമൂഹം കാണേണ്ട സമയമാണിത്.

---

നമ്മുടെ റോഡുകളിലും ബസ്സുകളിലും സ്ഥാപനങ്ങളിലും അവർ ഉണ്ടാകണം

ഒരു ഉൾക്കൊള്ളുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അടയാളം എന്താണ്?

ഭിന്നശേഷിക്കാർക്ക് വേണ്ടി മാത്രം നിർമ്മിച്ച ചില പ്രത്യേക ഇടങ്ങൾ അല്ല.

മറിച്ച്, സാധാരണ ഇടങ്ങളിൽ അവർ സ്വാഭാവികമായി കാണപ്പെടുന്നതാണ്.

ഒരു ബസ്സിൽ.

ഒരു കോളേജിൽ.

ഒരു ഓഫീസിൽ.

ഒരു ബാങ്കിൽ.

ഒരു സിനിമാ തിയേറ്ററിൽ.

ഒരു ഹോട്ടലിൽ.

ഒരു പാർക്കിൽ.

ഒരു വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രത്തിൽ.

ഒരു രാഷ്ട്രീയ യോഗത്തിൽ.

ഒരു പ്രതിഷേധത്തിൽ.

ഒരു ആഘോഷത്തിൽ.

എല്ലായിടത്തും.

അവരുടെ സാന്നിധ്യം അസാധാരണമായ ഒരു കാഴ്ചയായി തോന്നാതിരിക്കുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ ഉൾക്കൊള്ളൽ.

---

ഇന്ന് മറ്റൊരാളുടെ വീൽചെയർ; നാളെ അത് നമ്മുടേതാകാം

ജീവിതം പ്രവചിക്കാനാവാത്തതാണ്.

ഒരു അപകടം.

ഒരു അസുഖം.

ഒരു പരിക്ക്.

വാർധക്യം.

ഇവയിൽ ഏതെങ്കിലും ഒരാളുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ചേക്കാം.

ഇന്ന് സ്വതന്ത്രമായി നടക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് നാളെ സഞ്ചരിക്കാൻ വീൽചെയർ ആവശ്യമായി വന്നേക്കാം.

അതുകൊണ്ട് ഭിന്നശേഷി എന്നത് “മറ്റൊരാളുടെ പ്രശ്നം” മാത്രമായി കാണരുത്.

ഇത് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ നാം നിർമ്മിക്കുന്ന സമൂഹം എല്ലാവർക്കും ഉപയോഗിക്കാൻ കഴിയുന്ന സമൂഹമായിരിക്കണം.

---

വീൽചെയർ തടവറയല്ല

ഒരു വീൽചെയർ ഒരാളെ വീട്ടിൽ അടച്ചിടുന്ന വസ്തുവല്ല.

നടക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരാൾക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുന്ന ഉപകരണമാണ്.

അവനെ കുടുംബത്തോടൊപ്പം പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള മാർഗമാണ്.

ജോലിസ്ഥലത്തേക്ക് എത്താനുള്ള മാർഗമാണ്.

കോളേജിലേക്ക് പോകാനുള്ള മാർഗമാണ്.

യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള മാർഗമാണ്.

സുഹൃത്തുക്കളെ കാണാനുള്ള മാർഗമാണ്.

അത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഉപകരണമാണ്.

അതിനാൽ ഒരു വീൽചെയറിനെ പരിഹാസത്തിന്റെ പ്രതീകമാക്കുന്ന മനോഭാവത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് പുറത്തുവരണം.

---

സമൂഹം മാറണം

ഭിന്നശേഷിക്കാരോട്,

“നിങ്ങൾ എങ്ങനെ ഇതൊക്കെ ചെയ്യും?”

എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിനു പകരം,

“നിങ്ങൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന വിധം സമൂഹത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റാം?”

എന്ന് ചോദിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

റോഡുകൾ കൂടുതൽ പ്രവേശന സൗഹൃദമാകണം.

കെട്ടിടങ്ങൾ ആക്സസിബിളാകണം.

പൊതുഗതാഗതം എല്ലാവർക്കും ഉപയോഗിക്കാവുന്നതാകണം.

വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ ആവശ്യമായ സൗകര്യങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കണം.

തൊഴിൽസ്ഥലങ്ങളിൽ ഉൾക്കൊള്ളൽ നടപ്പാക്കണം.

പൊതുപരിപാടികളിൽ പ്രവേശന സൗകര്യം ഉറപ്പാക്കണം.

വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും പ്രാപ്യമാക്കണം.

നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതോടൊപ്പം അവ ഫലപ്രദമായി നടപ്പാക്കുകയും വേണം.

അതോടൊപ്പം ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട മറ്റൊരു മാറ്റവും വേണം:

മനോഭാവത്തിലെ മാറ്റം.

---

ഓൾ കേരള വീൽചെയർ റൈറ്റ്സ് ഫെഡറേഷന്റെ നിലപാട്

ഓൾ കേരള വീൽചെയർ റൈറ്റ്സ് ഫെഡറേഷൻ വിശ്വസിക്കുന്നത് വളരെ ലളിതമായ ഒരു കാര്യത്തിലാണ്:

ഭിന്നശേഷിക്കാർക്ക് സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് വേറിട്ടൊരു ലോകമല്ല വേണ്ടത്.

അതേ സമൂഹത്തിൽ തുല്യ അവകാശങ്ങളോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവസരമാണ് വേണ്ടത്.

ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത് സഹതാപമല്ല.

കരുണ മാത്രം അല്ല.

പ്രത്യേകമായി മാറ്റിനിർത്തുന്ന പരിഗണനയും അല്ല.

തുല്യ അവകാശം.

തുല്യ അവസരം.

തുല്യ സ്വാതന്ത്ര്യം.

തുല്യ പങ്കാളിത്തം.

ഇതാണ് ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യം.

---

അവസാനമായി ഒരു ചോദ്യം

ഒരു വീൽചെയർ ഉപയോക്താവിനെ കണ്ടാൽ,

“അയാൾക്ക് എന്തൊക്കെ ചെയ്യാൻ കഴിയില്ല?”

എന്ന് ചോദിക്കുന്നതിന് പകരം,

“അയാൾക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന കാര്യങ്ങൾക്ക് സമൂഹം എന്തുകൊണ്ട് കൂടുതൽ അവസരം ഒരുക്കുന്നില്ല?”

എന്ന് ചോദിക്കാം.

ഒരു റാമ്പ് നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു വ്യക്തിക്കായി മാത്രം നിർമ്മിക്കുന്നതല്ല.

ഒരു ആക്സസിബിൾ ബസ് ഒരുക്കുമ്പോൾ അത് കുറച്ച് യാത്രക്കാർക്കായി മാത്രം ഒരുക്കുന്നതല്ല.

ഒരു പ്രവേശന സൗഹൃദമായ കെട്ടിടം നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ അത് ഭിന്നശേഷിക്കാർക്കായി മാത്രം നിർമ്മിക്കുന്നതല്ല.

അത് നാളെയുടെ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ള സമൂഹമാണ്.

വീൽചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന മനുഷ്യനെ വീട്ടിലിരുത്തേണ്ടതില്ല.

അവന് വാതിലുകൾ തുറക്കണം.

റോഡുകൾ തുറക്കണം.

യാത്രകൾ തുറക്കണം.

വിദ്യാഭ്യാസം തുറക്കണം.

തൊഴിൽ തുറക്കണം.

പൊതുജീവിതം തുറക്കണം.

അവസരങ്ങൾ തുറക്കണം.

കാരണം വീൽചെയർ ഒരു തടവറയല്ല.

ഒരു മനുഷ്യനെ സമൂഹത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഉപകരണമാണ്.

വീൽചെയർ വീട്ടിലിരിക്കാനുള്ളതല്ല.

സമൂഹത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കാനുള്ളതാണ്.

ഓൾ കേരള വീൽചെയർ റൈറ്റ്സ് ഫെഡറേഷൻ (AKWRF)